jueves, 28 de mayo de 2015

ARDITURRI KRONIKA.17 de Mayo

EUES



Maiatzak 17an, ia aurtengo irteera guztietan bezala, eguna euritsua esnatu zen. Beraz meategira oinez eta txirringaz iristeko planak aldatu behar izan genituen. Eskerrak whatsapp- taldeari eta Mariaren antolakuntzari puntu puntuan iristeko lagundu zigutela!



Txirringaz joatea pentsatuta genuenok kotxez joan ginen azkenean eta Olaizolara iritsita erortzen ari zen zaparradak konbentzitu zigun meategiko aparkalekura zuzenean joateko. Eskerrak lehenengo taldeko ausarta batzuk adore eman eta Pagoatik Arditurrira, zirimiri bidelagun, oinez joan zirela. (Maider, Iván, Ane eta Ametsek seilu eta erdi irabazi dute oraingo honetan) eta geure Begoña txirringaz bi txikiak karrotxoan eramanda! Eta nola ez despistaturen bat ia ia Nafarrora joaten zaiguna, baina “larrialdi-kotxea” prest genuen eta azkenean denak puntu puntuan iritsi ginen.

Lehengo taldekoen bisita bukatutakoan eta bigarren txandakoak sartzen ziren bitartean txarteletan seiluak jartzeko aprobetxatu genuen, ekarri zutenenetan, noski!





Bisita izugarrizkoa! Oraingoan 84 mendizale ginen eta bi ordutegietan banandu ginen. Txikienak 10,00etan eta handientzat Meategia sakonean ikusteko 11,30etan

Kide batzuk faltan bota genituen, familia-konpromisoak zirela eta baina goiz goizetik animatu gintuzten… Maiatzean badakigu jaunartze dezente egoten direla.

Ordutegi bakoitzean ere bi talde osatu behar izan genuen. Batzuk hasten ziren Meategiren historia eta aurkikuntzari buruzko bideo ikusten gero meategira joateko. Beste berriz alderantziz.



Sartu baino lehen primeran azaldu ziguten zer ikusten ari ginen eta zer da barruan ikusiko duguna. Meategi bat nondik erromatarren arotik duela 2000 urte eta 1984ra arte: zilarra, burdina, beruna, zink eta fluorita erauzi egiten zen. Kanpoan dauden erakin ezberdinak ere ikusi genituen: dekantagailu, materiala garbitzeko gunea, laborategia, botikina, logelak, biltegiak…. Pena eguraldi txarra egin izana, paisaiaz eta ingurunetik gozatu ahal izateko.



Meategiko sarrera abentura hutsa. Eta abenturazale bezala babes-neurriak hartu behar genituen. Kaskoa eta higiene-arazoak saihesteko paperezko txanoa… (polit polittak geunden, ebakuntza-gelara sartuko bagina bezala meategira joan baino!) Txikienek arazo batzuk izan zituzten kaskoak haien buru txikietara egokitu ahal izateko eta baten batek azkenean kaskoa alboratuta eraman zuen. Baina denak txintxo txintxo eta kendu gabe. Listo ba, goazen bigarren meazulotik sartzera!

Erromatarren aroko eta dinamitarekin irekitako meazuloen arteko desberdintasunak azaldu zizkiguten. Lehenengoek hormak suarekin berotzen zituzten eta gero eskuz zulatzen zituzten. Beraz lana txukunagoa zen eta paretak lisoagoak gelditzen ziren (1,40 metrotako altuera eta metro bateko zabalera izaten zuten). Bigarrenek berriz, dinamitaren ondorioz pareta askoz irregularragoak zituzten. Filmetan bezala barrenadora batekin zulotxo bat egiten da non dinamita kokatzen den eta boummmmmm!! Ustiatu egiten da. Harriak jaso eta kanpora eramaten dira non erabilgarria den materiala eta betetzeko erabiliko diren harriak garbitzen diren.



Meategiak 8 pisuko meazuloak eta 100 metrotako sakonera du. Meazuloen artean zutabeak zeuden bertan bera ez erortzeko eta “igogailu”sistema bazegoen minerala 8. pisuetatik kalera igotzeko. Barrutik hezetasuna ongi jasaten duten egurrak erabiltzen diren (eukalipto, haritza…) Baita “cuniculum” deitutako kanalizazio-sistema ere ura kanpoko errekara eramaten zuena.

Meazuloetan kolore ezberdinak bereiztu ditzakegu mineral motaren arabera. Baten batek baita sagu-zaharra ikusi zuen!

Harritu gintuen meazulo batzuk itxita ikusi izanak. Laginak izenetakoak, meatzariek egindako frogak ikusteko zainak zeuden. Egon ezean estali egiten zuten. Eta bat-batean meategiko hilobiko isiltasunean harriak eroriko bailira audioa… Ikaragarria!

Erromatarrak, oso ingeniari onak, beheko meazuloetan ikusteko aukera izan genuen ur-putzu batzuk egin zituzten (ez spak baten batek esan zuen bezala). Putzu horietan ez dago animaliarik eta ezin da edan. Gaur egun 5 beheko meazuloak gauzaeztanduta daude.

Erdiko pasabidetik gauzaeztandutako jatorrizko eskailerak ikus daitezke, nondik meatzariak jaisten ziren beheko zuloetara. Egokitutako eskailera ziur baten bidez beheko zulora jaitsi ginen. Pixka bat txunditu egiten zuen birako eskailerak. Orain arteko bisita da lehenengo txandakoek egin zutena…. Egia esateko honako eskailerak ez zuen oso segurua ematen txikiekin jaisteko.

Hirugarren meazulo horretan, igogailuen zuloak argi eta garbi ikusi ahal izan genituen, 40 metrotako altueran… izugarrizkoak! (guztira 100 m. neurtzen zuen) Baita hizebidetik jaisten zen materiala garraiatzen zuten bagonetak ere ikusi genituen. Geure gidariak pazientzia askorekin erantzun zituen geure abenturazaleen etengabeko galderei.

Laztabin batek erakusten digu nola egiten zituzten zuloak dinamita sartzeko. Baita laztabinak harrian utzitako aztarnak. Altuera horretan oraindik ikus daitezke erromatar aroko meazuloen aztarnak bere lanpernentzako apala eta guzti eta non penintsulako ehun-aztarna aitzinenak aurkitu diren. Dena oso harrigarria eta ikaragarria. Mineralen erortzeak margotutako kupula zoragarria!!



Eta azkenean irteera beste aldetik, bagoneten trenbideen artean. Bideoan argitzen digute meategiak 46 izugarrizko zuloak zituela 15-18 km luzeran zituztenak eta Aiako Harripean lurperatzen zirenak. 1803an Guillermo Thalackerrek Arditurri bisitatu eta gero idatzi zuenez “Berrehun urtetan zehar laurehun gizonen lanak ez zukeen lortuko hainbeste zulo”. Oraingo bidegorria Pasaiako Portura minerala eramaten zuen tren berdea zela ere esan ziguten eta OIASSOren (Irun) sorkuntzan zerikusi handia izan zuen bai Arditurrik bai Aiako Harrien azpian kokatzen diren zenbait meategik ere.

Atera ginenean ateri zegoen. Beraz batzuek hamaiketakoa bertan hartzeko aprobetxatu zuten. Aparkalekurako bidean naturaz gozatu genuen, basoko marrubiak eta loreak hartu, animaliatxoak ikusi eta baita osinaren batekin ziztatzeko ere denbora izan genuen… Gero bakoitza bere kabuz, batzuk etxera, besteak berriz tabernara… Bakoitza bere kasa Laburbilduz, oso bisita interesgarria hau ere bai heldu zein txikientzat.

Hurrengoa ekainak 14ean izango da Igeldotik Oriora, bisitarik gabe. Ea eguraldia ongi portatzen den eta uzten digun belardiz eta hondartzaz lagunekin gozatzen. Geure asmoa Igeldora autobusez joatea da. Handik Oriora oinez joan, bertako hondartzako parkean bazkaldu eta garraio publikoan bueltatu (autobusa, trena…) Harremanetan egongo gara.

Hurrengo kurtsoa gainean dugunez hasi gara jadanik prestatzen egutegia. Beraz proposamen interesgarririk izanez gero bidali iezaguzue arren, bai emailera bai bloggera, ekainak 10 baino lehenago.

Eskerrik asko eta hurren arte!!

miércoles, 6 de mayo de 2015

MAIATZAK 17 - ARDITURRIKO MEATEGIA - 17 MAYO

EUES


TXANGORA JOATEKO IZENA EMATEKO AZKEN DATA MAIATZAK 11


GOGRARAZTEN DIZUEGU ERRSERBA EGITEKO BEHARREZKOA IZANGO DELA ZENBATEKOA GUTUN AZAL BATEAN SARTZEA ETA TUTOREARI EMATEA
MILA ESKER!

Eman ezazu izena hemen! 

Txango honetan 2 aukera ezberdinak daude. Beharrezkoa da 2 txandetan eta 2 ordutegietan jokatzea gehienezko pertsona kopurua markatzen digutelako


A AUKERA – OINARRIZKO BISITA - (ADIN GUZTIONTZAT)

Autobusa 9,30etan aterako da Oletatik Arditurrira joateko 10’00etan MEATEGIRAKO bisita (90 minutukoa)

B AUKERA – MEATEGIA SAKONEAN - (5 URTEKO GORAKOENTZAT)

Autobusa 11,00etan aterako da Oletatik Arditurrira joateko 11,300etan MEATEGIRAKO bisita (90 minutukoa)

OINARRIZKO BISITA

Arditurriko meategien bihotzera bisita denboran zehar egiten den bidaia da, bertan adimena, zentzuak eta emozioak nahasten direlarik. Iluminazioak eta soinuek paper garrantzitsua dute bisita honetan; horrela meazulo barruan giro magikoa sortzen dute, bisitaria meategi hauen garai ezberdinetara eramanez.

MEATEGIA SAKONEAN

Meazuloan barneratu ahala denboran atzera eramango gaituen abentura honetan eta bagoneten bidea jarraituz, geldialdi berezi bat egingo da: 2008ko udan burututako indusketa arkeologikoa. Bertan denborak estalitako sekretuak ezagutzeko parada izango duzue.

BISITA - PREZIOA

5 urtetik beherakoentzat: DOAN 6 urte eta gorakoentzat: A AUKERA: 3,10 € B AUKERA: 6,20 €

AUTOBUS – PREZIOA (aukeran)

3,20 € / pertsoneko

BAZKARIA

Familia bakoitza arduratuko da bere kideen bazkariaz. Bertan aisiarako kanpo-eremua dago.

ITZULERA

Garraio publikoa erabiliko da.
Oiartzungo tren geltokia Arditurritik 7,7 kilometrotara dago.


TXANGORA JOATEKO IZENA EMATEKO AZKEN DATA MAIATZAK 11


GOGRARAZTEN DIZUEGU ERRSERBA EGITEKO BEHARREZKOA IZANGO DELA ZENBATEKOA GUTUN AZAL BATEAN SARTZEA ETA TUTOREARI EMATEA
MILA ESKER!
Eman ezazu izena hemen! 




jueves, 23 de abril de 2015

SAN MARKOS KRONIKA. 19 de Abril 2015

EUES



Irteeraren bezperan zerua beltz beltza jarri zitzaigun eta geroko zaparradak Sudur Krosan izena emanda zuten zenbait Harri Berri-Oletako korrikalariek ez zuten azkenean parte hartu. Ausartenak, txapeldun hutsak!. euria egonda ere animatu ziren eta haien artean Oihan Hernández eta Aitor Novoa 2. eta 4. Iritsi zirenak hurrenez hurren 6-9 urte bitarteko kategorian.

Igandeko goiza euritsua esnatu zen, baina berriz ere (norbaiten ardurapean egongo bagina) ibilaldia egin ahal izan genuen erabat busti gabe. Puntu puntuan atera ginen aparkalekutik zalantzan ginelako ea orduan iritsiko ote ginen bisita egitera. Eskolatik primeran ikusten zen helmuga eta aprobetxatu genuen argazkia ateratzeko. Oraingoan 104 mendizale geunden apuntatuta. Arin arin ekin genion geure ibilaldiari, hau da buruan zeuden txikiek markatutako erritmoa eta Zugastin eta Altza pasealekuan beste zenbait kiderekin elkartu ginen. Gehienak bilduta eta eguzkia hodeien atzetik agertzen ari zela pixkanaka pixkanaka eta zibilizazioa atzetik utzita baserri, artalde eta zuhaitzen udaberriko mundu zoragarrian murgildu ginen.





Taldeak, erabat luzatuta, San Markoko azken txanpari egin zion aurre eguzki itsugarripean. Txikiak, beti bezala geldiezinak. Batzuk motoan, besteak berriz aulkietan eta haien aita eta ama jasankorrak bultzatzen korrikalari eta txirrindulari batzuk aurreratzen gintuzten bitartean. Azkenean 11ak baino lehenago iritsi ginen San Marko Gotorlekuaren sarrerara. Hernandez-Paule familia taldearen buruan eta pixkana pixkanaka beste guztiak. Batzuek baita kafea hartzeko denbora ere izan zuten bisitaldia hasi baino lehen. Lehenengoa euskarazko taldea Kosme Sarjentuak zuzenduta eta 20 minutu beranduago erdarakoa Iñigo Sukaldariak gidatuta.

Aurreko txangoan abisatu genuen ba oraingoan historia pixka bat egongo zela eta hona hemen:

XVII. mendean garai aztoratuak bizi ziren. Espainian Fernando VII (Desiratua) erregeak ez zuen gizonezkorik. 3 ondorengorik gabeko ezkontza eta gero, Maria Cristinarekin (Hotela bezalakoa) ezkondu zen eta azken hau haurdun gelditu zen. Fernandok, hil baino egun gutxi lehenago legea aldatu zuen, jaio berria alaba izanez gero erregina izateko aukera izateko. Hau izan zen Karlista guden arrazoi nagusia. Alde batetik liberalak, Fernando VII.naren alaba erregina izatearen aldekoak eta bestetik Erregearen anaia, Carlos, errege berria izendatu nahi zutenak, karlistak.

Isabel II.a ume bat besterik ez zenez, haren ama izan zen erregina, Maria Cristina, zeinek gotorlekua eraikitzeko agindu zuen. Luis Nieva injineruak diseinatua ahal zen karlista jaikialdi bati aurka egiteko, 1888ko abuztuak 25ean inauguratu egin zen. Helburua, Pasaiako Portua, Frantziarako errepide zein trenbide komunikabideak eta Gipuzkoako hiribidera eramaten zuten bideak babestea zen. San Markoko Gotorlekua eraiki zen inbasioa zela eta. Baina inbasio horiek ez ziren inoiz gertatu. Gotorlekuak militar erabilera izan zuen 1970. urtera arte.



.

Bisitari aurre emateko (krokodilorik gabeko) lubanarroa zeharkatu eta Gotorlekuaren alderdi babestuagoan zeuden Kapitain eta ofizialen gelak atzera utzi genituen. Arma-patiora iritsi ginen non 5 hilabetetarako eta 200 lagunentzako ur-tanga kokatzen zen. Bertan “San Marko” irudiaren aurrean (eta ez Jainkoa baten batek esan zuen bezala) jabetu ginen mendiak Bizarain izena duela, nahiz eta orain inork ez duenez izen horrekin ezagutzen. Arma-patiotik baterietara jaitsi ginen. Bertan 3 arma mota zeudela jakinarazi ziguten: kanoiak, obusak eta metrailetak.

Kanoiek horizontalean jaurti egiten zuten eta 9 kilometrotara iristeko gai ziren. Parapeto batean kokatzen ziren eta beti bolbora biltegi baten ondoan. Kanoiak “modernoak” ziren eta atzeko aldetik kargatu egiten ziren.

Obusak, berriz, zeinen tiroek parabola forma hartzen zuten, irismen motzagoa zuten (3 km) baina altuera gehiago. Haien funtzionamendua oinarrizkoagoa zen. Lehenago bolbora sartu behar zen (zoru-garbigailu erraldoi antzeko tramankulu batez lagunduta), gero bala, 79 kilo “soilik” pisatzen zuena eta bultzatu behar zena ere bai.





Gotorlekuan 16 kanoi eta 3 obus zeuden. Lubanarroak 8 metrotako altuera du eta eraso bati aurre ahal egiteko “Cristop Montiny metrailetak” zeuden, 37 tiro egiteko gai zirenak.

Metrailetek erasoa geldiarazi ezean, fusilak edota arku eta geziak zeuden ere. Gero begiratokira igo ginen non 360ºko bistak zoragarriak diren. Eguraldiak ere baita Frantziako eta Gipuzkoako kostaldeko zenbait herri eta mendi ikusten utzi zigun. Azkenean bisita oso polita izan zen bai txikientzat zein helduentzat eta Iñigo Sukaldarik batez ere txalo zaparrada jaso zuen.

Behin argazkiak aterata, arma-patiora jaitsi ginen eta aprobetxatu genuen kafetegian zer edo zer hartzeko. Erdarako taldekoak etortzen ziren bitartean Mariak aprobetxatu zuen falta ziren krakoletalarien txartelak seilatzeko. Haurrak irrikan zeuden belardira joateko eta bertan izugarri pasa zuten. Batzuk jolastera zuzenean joan ziren, beste batzuk berriz bazkaltzen hasi ginen. Eserita helduak, haurrak ia ia gehienek jolasten zuten bitartean. Egia esateko oso leku aproposa da bai bazkaltzeko bai gozatzeko ere. Txikiak, zer esanik ez, ez ziren jabetu ez haizeaz ezta mendia eztaltzen hasten ziren hodeietaz ere.





Hori dela eta bezperan gertatutakoa ikusita, gehienek 15,00ak inguru bueltari ekin genion, eskerrak orain aldapa bera zela!

Laburbilduz, egun zoragarria, konpainia ezin hobean eta non eguraldia oso ona ez izan arren geure inguruneko zer edo zer ikasteko aukera izan genuen. San Markok benetan harritu gintuen. Batzuei lehenengo aldia ikusten zutela izan zelako eta beste batzuei, nahiz eta ezagutu, inoiz ez baitziren lubanarro eta baterietara hurbildu.

Hurrengoan, Maiatzak 17an, Oiartzungo Arditurriko Meazuloetan Lurraren erdiguneraino jaisteko aukera izango dugu. Pena merezi izango du! Abisatuko dizuegu.




martes, 14 de abril de 2015

APIRILAK 19 - SAN MARKOS - 19 Abril

EUES


TXANGORA JOATEKO IZENA EMATEKO AZKEN DATA APIRILAK 17


GOGRARAZTEN DIZUEGU ERRSERBA EGITEKO BEHARREZKOA IZANGO DELA ZENBATEKOA GUTUN AZAL BATEAN SARTZEA ETA TUTOREARI EMATEA
MILA ESKER!

Eman ezazu izena hemen! 

Irteera Oletako aparkalekutik egingo da goizeko 9,30etan eta SAN MARKOSEKO GOTORLEKURA 11,00tarako iritsiko gara.

Bertan ordubete inguruko BISITA GIDATU KARAKTERIZATUA egingo da non Gotorlekua ezagutzeko aukera izango dugun.

Taldea 40-50 pertsona bitartekoa izan behar denez hasiera batean 2 txanda hitzartu ditugu, ordu erdiko tartearekin hasiko direnak 2 gida etorriko bailira.

Azken puntu hau jendearen parte hartzea ikusi arte ezin denez adostatu

ORAINGOAN EZINEZKOA IZANGO DA OSTIRALAK 17 ETA GERO IZENA EMATEA

PREZIOA

5 urtetik beherakoentzat: DOAN
6 – 18 urte bitartekoentzat: 3,5 €
Helduak: 4 €

BAZKARIA

Espero dugu eguraldi zoragarria izatea belardiaz eta parkeaz gozatu ahal izateko.
FAMILIA BAKOITZA ARDURATUKO DA BERE KIDEEN BAZKARIAZ.

ITZULERA

Libre izango da.


Eguraldi txarra eginez gero bisita barruan egiteko aukera dago


TXANGORA JOATEKO IZENA EMATEKO AZKEN DATA APIRILAK 17


GOGRARAZTEN DIZUEGU ERRSERBA EGITEKO BEHARREZKOA IZANGO DELA ZENBATEKOA GUTUN AZAL BATEAN SARTZEA ETA TUTOREARI EMATEA
MILA ESKER!
Eman ezazu izena hemen! 




lunes, 9 de marzo de 2015

ADARRA KRONIKA.1 Marzo 2015

EUES



Zerua lainotuta baina euririk gabe esnatu ginen. Ostiraletik whatsappa sutan ea bisita baieztatzen genuen ala ez, baina ausarta hutsak garenez aurrera!! Eguraldia oraingoan ere portatu egin zen eta ez genuen ezta aterkia ireki behar izanik. Tren geltokira joateko talde txiki bat eskolan elkartu zen. Beste batzuk berriz geltokira hurbildu ginen geure kabuz eta bertan bildu ginen 50 bat lagun




Trena etortzen zen bitartean ticketak ateratzeko eta txartelak zigilatzeko aprobetxatu genuen. Trena puntu puntuan etorri zen eta geure txikiak irrikan jada abentura hastear baitzegoen..





20 minututan Urnietan geunden. Ondoko parkingean “alferrenak” (txantxetan, eh!) gure zain. Azkenean talde polita osatu genuen 107 mendizale, 48 heldu eta geure txikiak. Batzuk gainera berriak beraz poz pozik!!. Espero dugu txangoa gustatu izana berriz errepikatzeko!.







Bertan ere, agurtzen ginen bitartean falta ziren txartelak zigilatu eta gaztandegirako bidea hartu genuen. Lehenengo txanpa, hilerriren ondotik pasatzen dena, aldapatsu aldapatsua baina ttipi ttapa berehala iritsi ginen gora. Hortik aurrera liso lisoa iruditu zitzaigun! Batzuk aulkietan eta motxiletan, beste batzuk praka bustita xirripan irristatuak eta txikienak motoan baina denok gora. Zenbait txiki buruan jarri ziren eta segituan Adarrazpi Gaztandegira heldu ginen..






Bertan Mikel artzaina eta Xabier gaztagilea eta arduraduna. Denok elkartuta ondoko zelaira eraman gintuzten non ardiak jaten ari ziren eta Argi txakurra aurkeztu ziguten. Benetako protagonista! Ardiekin egiten duen lana erakutsi zigun. 40 ardi inguruko multzoa elkartu eta agindu gutxiekin berak nahi zuen lekura eramateko gai zela erakutsi zigun.





Azkenean geure parean jarri zituen eta minutu batzuk pasata gora eraman zituen berriz. Primerako lana! Txalo bero bat jaso zuen Argik!.






Gero Mikelek gaztandegian 400 bat ardi zeudela esan zigun. Ardiek bakarrik dute esnea arkumeak izaten dituztenean beraz txandaka ernaldu behar dituzte (intseminazio artifizialaren bidez) urtean zehar esnea izateko. Ardi latxek 1,5-3 litro egunean ematen dute. Bi aldiz jetzi egiten dituzte Argik hozkada txikiak emanez bultzatuta: goizeko zazpietan eta arratsaldeko zazpietan gutxi gora behera.

Argi bezalako txakurrak, 10 urtekoa jadanik, ardiak zaintzeko hezituta daude eta funtsezkoak dira baserriko eguneroko bizitzan. Haren izugarrizko lana ikusi eta gero ukuilura hurbildu ginen non ardien multzo handia zegoen. Geure agertzeak urduritu zituen eta bee egiten zuten eten gabe.




Minutu batzuk pasata mamia eta gazta egiten irakatsi ziguten. Denok prozesua ikusi ahal izateko belar-zamak kokatuta zeuden eta ardien beeka izugarrizkoak ziren arren Inmak primeran azaldu zigun dena eta txikiak ederki eta erne egon ziren.

Mamia egiteko: esnea egosi egin behar da, erre ez dadin komeni da Maria bainuan egitea. Epela egongo denean gatz-apurra eta legar ttantta batzuk gehitu eta mugitu gabe hoztu egin behar da. “Egile-sukaldaritza” zaleentzat kakao, kafea, etab. gehitu daiteke.

Gazta 31 graduko esne gordinarekin egiten da. Legarra gehitzen da eta gazura askatzen duen heinean pixkanaka eragiten zaio. Orduan 36 gradutara igo eta prentsatu egiten da ahalik eta gazura gehien aska dezan. Gero ontzietan sartzen da zapi batekin (erne! zapiaren markak izanez gero gazta artisaua da, A zein trikimailu!). 24 ordu pasata eta Idiazabalgo labea ezarrita gatzunetan (ura eta gatza) jartzen dira. Hortik 10 gradutara programatutako hozteko-kamarara pasatzen dira non 2 hilabetetan zehar mantendu egingo diren. Denbora horretan gaztak likidoa galtzen du eta Idiazabal Jatorrizko deitura duen gazta zoragarrian bihurtzen da.

Prozesua zehaztasunez eta oso modu errazan eta praktikoan azaldu ziguten.
Ikasi eta gero 20 laguneko taldeak osatu genituen gaztandegia eta baserria barrutik hobeto ikus ahal izateko.

Aipatzeko ere nola pasa zuten geure txikiek ukuilua. Batzuk lastoarekin jolasean edota ardiei jateko ematen, besteak berriz saltoka…





Lehenengo geldialdi jezte gela non ardiak hemezortzika sartzen diren haiek bakarrik eta bakoitza bere lekuan.

Beste gaztandegietan ez bezala Adarrazpin ez zaie ematen janaririk jezten ari zaienean. Hasiera batean ardiei pixka bat kosta egin zitzaien ohitura hartzea baina orain bakarrik sartzen dira eta jeneralean orden berdinean. Prozesuak bi minutu baino ez du irauten. Titiordeak programatuta daude eta arkumeen xurgatze-erritmoa berberan lan egiten dute. Bukatuta, ardiak txintxo txintxo ukuilura bueltatzen dira. Esnea herdoilgaitza den ontzi batera desbideratzen da non hoztu egingo den.

Bigarren txanpa, gaztandegia. Bertan esnea legarrarekin nahasten den ontziak ikusi genituen, prentsa, gesala non gatza botatzen den eta gazta mantentzen den hozteko-kamera. Benetan interesgarria gehienbat eskala txikian nola egiten den ikusi eta gero.



Eta bukatzeko izugarrizko dastatzea! Gazta pintxo (bokata tamainakoa), gazta-krema pintxo eta mamia. Edateko sagardo eta ura. Zein hamaiketako gozoa!! Eta helduok, batez ere, hartzen genuen bitartean txikiek kanpoan belarra eta putzuekin jolasteko eta animaliak ikusteko aprobetxatu zuten. Hau da, bakoitza bere kabuz.


Bertako produktuak erosteko aukera ere izan genuen (gazta, esnea, mamia, gazta- krema…) eta nahiz eta pixka bat berandu (batzuk alde egin zuten jadanik) talde argazkia atera genuen.
Horrela bukatu zen geure txango. Batzuk Adarretik gelditu ziren merendero batzuetan (oso idei ona) eta beste batzuk Urnietarako bidea berriz hartu eta etxera. Parkingean agurrak, batzuk kotxea bertan zeukaten eta.

Primerako eguna bai lagunengatik baita ikasi genuenagatik ere, helduok zein haurrek.




Hurrengoa Apirilak 19an San Markoseko Gotorlekura… Historia eta geografia pixka bat ikasi beharko dugu. Bertan ikusiko!!